Caren van Herwaarden

Tilburg, 1961

Caren van Herwaarden verhuisde na 28 jaar van Amsterdam naar het buitengebied van 's-Hertogenbosch. Ze werkt beurtelings in haar atelier in Amsterdam (WGplein) en 's-Hertogenbosch (Willem II fabriek)

Opleiding

1984 - 1985

Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam

1981 - 1986

AKI, academie voor beeldende kunsten, Enschede

Tentoonstellingen

2019

'In dialoog', Het Noordbrabants Museum, 's-Hertogenbosch, duo met Leon Adriaans.

(bron: www.cvanherwaarden.nl)

Vanmiddag zag ik in Den Bosch, dat zich langzaam in de carnavalskleuren hijst maar middenin de stad een vrijplaats heeft in de vorm van het Noordbrabants Museum, mooi werk van Caren van Herwaarden. Wat een schatten zie je soms bij elkaar: Jan Sluijters, de Aanbidding der Wijzen van Jeroen Bosch en dan ook nog het werk van Caren van Herwaarden, die samen exposeert met Leon Adriaans. Ik was geraakt door wat ik zag, en het is moeilijk onder woorden te brengen waarom. Ze maakt onder andere ruimtelijke installaties, "lakenbeelden" noemt ze die. Ze zijn gemaakt van stukken van lakens die in elkaar gewikeld zijn, verstijfd en omgevormd tot menselijke figuren, tussen andere menselijke figuren maar toch apart gezet, gedragen. Daarnaast is er in deze collage ok ander materiaal gebruikt (papier). De titel van de afbeelding is "Nachtwacht". Waarom? Ik mag er naar gissen. Het is die ene figuur in het midden, die staat tussen andere, donkere figuren. In eerste instantie lijkt het een donker, dreigend werk, maar dat valt helemaal weg als je er vlakbij staat. Het is juist de geborgenheid die je treft. De vele handen waardoor ze (?) wordt omringd. Datzelfde geldt voor veel van haar recente ruimtelijk- en tekenwerk waarvan hier een proeve is te zien. Paarden, vooral paarden en mensen, waaronder een prachtige tekening van haar moeder. Maar deze mens die uitgelicht is uit het donker heb ik ervaren als fragiel, opgebouwd uit dunne repen lakens, maar sterk als gedragene door de donkere figuren. Het dragen op zich is ook een thema, figuren die horizontaal gedragen worden door vele handen. Voor mij is het troostend. Het voelt als een veilige omsluiting. Zo ook een tekening als "mijn liefste", waarin iemand van boven wordt vastgehouden door twee handen en van onder op handen wordt gedragen. Heel lichamelijk. Ga zeker kijken. Kunst kijken kan soms een vorm van meditatie zijn, en dat is hier het geval.

Hans Garritsen