Nieuw werk




Het beeld is inmiddels geplaatst, in een kapel van de St.Antoniuskerk in Nijmegen. Deze kapel is ook het beginpunt van de zogenaamde 'Wegen met Zegen'wandeling; een tocht van ongeveer 150 km. door de Betuwe me een bezinnend karakter. Je zou Werenfridus kunnen zien als beschermheer van de wandelaars. Werenfridus is een Ierse monnik uit de 8ste eeuw die de bevolking van de Betuwe tot het Christendom heeft bekeerd. Het materiaal is kalkzandsteen en het beeld is ongeveer 45 cm. hoog. Iconografisch wordt Werenfridus afgebeeld met een bootje, waarin een doodskist is gelegen, in zijn armen. Het verhaal gaat dat na zijn dood enkele nederzettingen uit die tijd aanspraak maakten op zijn stoffelijke resten. Naast devotie zal daar ook wel een commerciele gedachte bij gezeten hebben; het bezitten van de relieken van een heilige trok mensen aan en daarmee ook geld. Maar we kunnen dat niet meer navragen. In ieder geval, om aan de discussie een eind te maken want ook een heilig lijk moet niet al te lang boven de grond blijven staan, werd een Godsoordeel ingeroepen. De stoffelijke reste van Werenfridus werden in een doodskist gelegd, vervolgens in een bootje op de oever van de Rijn, en afgeduwd. Het bootje strandde ergens bij Elst (Gld.) en daar ligt de H.Werenfridus nu al 1300 jaren begraven. Tenminste...


Tekeningen




Vertaling "de Roos" van Bette Midler


Over liefde, wordt gesproken

Als een stroom die alles breekt,

Over liefde, wordt gesproken

Als een mes, dat in je steekt,

Over liefde, wordt gesproken

Als een zucht, die open laat

Ik zeg: liefde, is een bloembed,

En jij, het bloemenzaad.

En een hart, bang om te breken,

Leert nooit, wat dansen is

En een droom, bang om te stoppen,

Leert nooit, wat dromen is

En de mens, die niet kan nemen

Leert nooit, wat geven is

En de ziel, bang om te sterven

Leert nooit wat leven is.

Als de nacht, teveel alleen liet,

En de weg, niet stoppen wou

En je denkt, dat liefde daar is

Voor een ander, niet voor jou,

Dan onthoud: diep in de aarde,

Waar de sneeuw ligt, wit en broos,

Ligt het zaad, dat zich laat kussen

Door de zon, en wordt een roos.

Hans Garritsen