Nieuw werk


Een beeld waaraan ik op dit moment werk. Het stelt de heilige Werenfridus voor: een Ierse monnik uit de 8ste eeuw die de bevolking van de Betuwe tot het Christendom heeft bekeerd. Het materiaal is kalkzandsteen en het beeld is ongeveer 45 cm. hoog. Iconografisch wordt Werenfridus afgebeeld met een bootje, waarin een doodskist is gelegen, in zijn armen. Het verhaal gaat dat na zijn dood enkele nederzettingen uit die tijd aanspraak maakten op zijn stoffelijke resten. Naast devotie zal daar ook wel een commerciele gedachte bij gezeten hebben; het bezitten van de relieken van een heilige trok mensen aan en daarmee ook geld. Maar we kunnen dat niet meer navragen. In ieder geval, om aan de discussie een eind te maken want ook een heilig lijk moet niet al te lang boven de grond blijven staan, werd een Godsoordeel ingeroepen. De stoffelijke reste van Werenfridus werden in een doodskist gelegd, vervolgens in een bootje op de oever van de Rijn, en afgeduwd. Het bootje strandde ergens bij Elst (Gld.) en daar ligt de H.Werenfridus nu al 1300 jaren begraven.

Het beeld zal als het af is worden geplaatst in een kapel van de St.Antoniuskerk in Nijmegen. Deze kapel is ook het beginpunt van de zogenaamde 'Wegen met Zegen'wandeling; een tocht van ongeveer 150 km. door de Betuwe me een bezinnend karakter. Je zou Werenfridus kunnen zien als beschermheer van de wandelaars.




Column: eerder geplaatst op Facebook (pagina Hans Garritsen)

Vorige week plaatste dagblad Trouw een foto van een groep Europese bankdirecteuren, aan het dineren in de Eregalerij van het Rijksmuseum. Deze foto schokte mij. Waarom?Op deze manier wordt het Nederlands cultuurbezit weer, net als i n de 17de eeuw, gekoppeld aan de machtigen en vermogenden ( ik wil het woord elite niet gebruiken, dat is besmet geraakt). Het cultuurbezit is van ons allemaal. Laat die mensen nou gewoon gaan eten, als ze geen boterhammen bij zich hebben, bij Van der Valk. Geen probleem. En verspreid de kunst in die Eregalerij over de musea in het land zodat iedereen er bij kan. Een paar Rembrandts en Frans Halsen naar Assen, naar Alkmaar, Middelburg, Enschede, Maastricht. Dat is nou cultuurspreiding. Die bankdirecteuren heb je nodig voor de financiering; dat werkt nu eenmaal zo in onze maatschappij. En als ze van kunst houden zijn ze van harte welkom in de Nederlandse musea. Maar op onze kosten eten en waarschijnlijk ook eten morsen op de vloer van het Rijksmuseum, onder het oog van Rembrandt en andere groten, die ook maar moesten sappelen in hun tijd, zou voor de gewone bezoeker een doodzonde zijn en een levenslang gebeedsverbod opleveren. Dat hele etentje is niet meer dan imponeergedrag, en heeft niets met kunst te maken.



Tekeningen gemaakt tijdens en na de voettocht Porto-Santiago de Compostella

In de eerste helft van oktober heb ik, samen met 11 anderen, een voettocht gemaakt van Porto (Portugal) naar Santiago de Compostella (Galicie, Noord-Spanje). Tijdens en na de reis heb ik pentekeningen gemaakt. Enkele daarvan wil ik hier laten zien.